マルセル　デ　バンプス Marcel de Vamps: 「Dear Girl ~Stories~」

 

อ้ะ แปะทั้งเรื่องไว้ในหน้านี้ละกันนะครับ จะได้อ่านไปทีเดียวรวดเลยเผื่อใครขี้เกียจตามย้อนอ่าน ฮี่ๆ...

 

ยินดีรับ และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความเห็นนะครับ มีอะไรจะเสนอแนะก็บอกกันได้เลย

 

คำเตือน: ถ้าเป็นคนที่ไม่ชอบอ่าน Fan Fiction หรือไม่ชอบจับคู่นักพากย์ แนะนำให้ปิดนะครับ ^^;

ผมเตือนแล้วนะ

 

 Link to [ENGLISH] Ver.

 

[Seiyuu Fanfic]

 

Title: If you could see me now

Type: Male/Male [Shounen-ai]

Pairing: Ono Daisuke x Kamiya Hiroshi

Rate: PG-15

 

 

"ฮะ.....อึก........"

"มะ...ไม่เป็นไร...นะครับ?" 

"อื้ออ....... อ๊าา....."

 

 

-----------------

 

"เอาล่ะ พักซักหน่อยดีกว่าเนอะ?" ชายหนุ่มร่างเล็กลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมา แล้วหันไปพูดกับคนอายุน้อยกว่าข้างๆ

"อ่า...ครับ" คนถูกถามตอบรับสั้นๆ "...คามิยะซังนี่เก่งจังเลยนะครับ"

"...ของแบบนี้มันอยู่ที่ประสบการณ์น่ะ โอโนะคุง" คามิยะเอ่ยตอบเรียบๆ ก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดฝาและรินน้ำลงในแก้ว

"เอ๋?... ประสบการณ์เหรอครับ?" โอโนะลุกขึ้นและเดินตามหลังคามิยะไปแล้วถามต่อ "หรือว่าคามิยะซังเคยทำ.....? เอ่อ... เหมือนในเรื่อง...?"


คำถามนั้นทำเอาคามิยะแทบสำลักน้ำ ก่อนที่ร่างเล็กจะหันมามองคนที่ตัวสูงกว่าอย่างเคืองๆ


"มันใช่ซะที่ไหนเล่า!!... ผมหมายถึงประสบการณ์ในการทำงานต่างหาก!!" คามิยะหันมาตอบรุ่นน้อง แล้วก็หวดฝ่ามือเข้าที่แขนของโอโนะครั้งหนึ่งเป็นรางวัลที่เขาคิดอะไรไม่เข้าท่าแบบนั้น

"อะ...โอ๊ยย!! ผมเจ็บนะคามิยะซัง! ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง!" ร่างสูงกว่าโอดครวญ พลางใช้มือลูบแขนส่วนที่เพิ่งจะโดนรุ่นพี่ตีเมื่อครู่

"ล้อเล่นซะแรงเลยนะ! ถึงผมจะเป็นแบบนี้แต่ผมก็ไม่ใช่เกย์ซะหน่อย!"

"แต่เสียงคามิยะซังเพราะมากเลยนะ ผมล่ะชอบจริงๆ เลย" โอโนะยิ้มทะเล้น และกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีอีกฝ่ายไปอีกทาง "...ยิ่งเมื่อตะกี้น่ะนะ.......หวา...หวาาาา!!!!!!!!"

"โอโนะคุง!!!!!!!!!" คามิยะวางแก้วน้ำลงกับโต๊ะหลังจากดื่มน้ำเสร็จ และวิ่งตามไปติดๆ


ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นโชคดีของคามิยะหรือโชคร้ายของโอโนะ ที่ทางเดินที่คนหนีวิ่งไปนั้นเป็นทางตัน... และคนที่วิ่งตามมาก็ไม่ใช่ธรรมดาเสียด้วย...


"อ๊าาา.... อย่านะ โอ๊ย!! เจ็บบ!! พอแล้ว ผมเจ็บ!!" โอโนะโอดครวญหลังจากโดนอัดเสียเกือบน่วม

"เธอคงไม่ลืมใช่ไหมว่าผมได้คาราเต้สายดำน่ะ?"

"คะ...คามิยะ...ซังงงงงง.......... ผมขอโทษ.... แงงง................." คนถูกทำร้ายทำท่าร้องโวยวาย ขณะที่อีกฝ่ายยืนท้าวเอวค้ำหัวอยู่


คามิยะยิ้มให้กับรุ่นน้อง แต่สำหรับคนมองแล้ว ยังไงๆ รอยยิ้มนี่มันก็เป็นอะไรที่ไม่ชวนมองเลยซักนิด...


"อุ๊บ....." คามิยะยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง แล้วก็หัวเราะ "ฮ่าๆๆๆๆๆ....อุ๊บ!.....ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!!... เป็นแบบนี้เธอก็น่ารักดีนะครับโอโนะคุง... ฮ่าๆๆ..."

"โธ่! ผมก็แค่ล้อเล่นนี่ ไม่เห็นจะต้องทำร้ายร่างกายกันเลย!"

"หรือเธออยากจะโดนอีกรอบล่ะครับ หึๆๆ" คามิยะหัวเราะในลำคอ แล้วยื่นมือมาตรงหน้าของรุ่นน้อง "เอ้า ลุกขึ้นมาได้แล้ว เดี๋ยวต้องไปอัดเสียงต่อนะ"


ร่างสูงนั่งนิ่งและมองหน้ารุ่นพี่ด้วยรู้สึกซึ้งในน้ำใจที่ไม่อัดเขาให้ตายไปเสียก่อน ก่อนจะจับมือของรุ่นพี่และพยายามลุกขึ้น แต่ดูเหมือนเขาจะดึงแรงไปซักหน่อย...


"ว้ากกก!!"

"โอ๊ยย!! คามิยะซัง ล้มทับผมแล้วนะ!"

"ใครใช้ให้เธอดึงแรงขนาดนี่เล่า!?" ว่าแล้วชายหนุ่มร่างเล็กก็ตีแขนคนตัวโตกว่าอีกครั้งก่อนจะรีบลุกขึ้นโดยไม่สนใจ

"ผมขอโทษ~~~ ช่วยดึงผมขึ้นอีกครั้งเถอะน้าาาา~~~ คามิยะซางงงงงงงง......" ลำพังถ้าคามิยะไม่หันกลับมามองคนข้างหลัง เขาคงจะปล่อยเจ้าตัวปัญหาไว้แบบนั้นแล้ว แต่เมื่อได้หันไปสบตากับร่างที่กองอยู่บนพื้นก็อดสงสารไม่ได้


โอโนะยื่นมือไปหารุ่นพี่เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่คามิยะก็ยืนชั่งใจอยู่นาน กว่าจะยื่นมือออกมาและฉุดร่างของรุ่นน้องที่ตัวโตกว่าให้ลุกขึ้น


"...เธอนี่ตัวหนักเป็นบ้าเลยนะ!" คามิยะบ่นพึมพำ ขณะดึงร่างตรงหน้าขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

"แหงสิครับ...ก็ผมตัวโตกว่านี่นา" ฝ่ายที่ถูกดึงขึ้นมาตอบหน้าตาเฉย จนคนดึงรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ "...อย่ามองผมแบบนั้นสิ"

"เอ้า ลุกขึ้นมาแล้วก็กลับไปห้องอัดต่อเถอะ"

"ผมยังไม่ได้กินน้ำเลยนะ!"

"ไม่เกี่ยวกับผมนี่" ว่าจบชายหนุ่มร่างเล็กก็หมุนตัวเดินกลับไปทางเดิมที่เขาวิ่งตามใครบางคนมา แล้วก็ไม่ยอมหันมามองคนข้างหลังอีกเลย "ผมไปรอที่ห้องอัดเสียงก็แล้วกันนะ"

"ครับ"

 

 

เย็นวันนั้น...

 

 

"อ๊ะ... คามิยะซังครับ จะกลับพร้อมกับผมไหม?" โอโนะก้าวยาวๆ ออกมาจากสตูดิโอ ตรงไปหาคนที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและรุ่นพี่ของเขา


คนถูกเรียกชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองทางต้นเสียง


"เอ้อ... คือผมว่าจะไปหาอะไรกินก่อนน่ะ เธอจะไปกับผมไหมล่ะครับ?"

"ก็ดีเหมือนกันนะครับ เอ หรือว่าคามิยะซังจะไปที่บ้านผมล่ะ? เดี๋ยวผมทำให้กินก็ได้นะครับ?" คนเป็นรุ่นน้องเสนอตัวพร้อมรอยยิ้ม

"ไม่เอาดีกว่า ผมไม่ไว้ใจฝีมือเธอเท่าไหร่น่ะ ฮ่าๆๆ....." ชายหนุ่มร่างเล็กตอบ เสียงหัวเราะใสๆ ที่ดังออกมาจากลำคอทำเอาอีกฝ่ายอดจะเถียงไม่ได้

"แต่อย่างน้อยผมก็ไม่ได้กินหม้อไฟคนเดียวทุกวันเหมือนคามิยะซังหรอกครับ!" ร่างสูงประชดคนตรงหน้าเล็กน้อยด้วยท่าทางและน้ำเสียงเหมือนเด็ก

"งั้นก็เชิญกลับไปทำกินเองที่บ้านของเธอเลยสิ! นี่ผมชวนเธอไปหาอะไรกินนะ ไม่ได้ชวนไปทำมื้อเย็น!" คามิยะสวนขึ้นมา ทำให้อีกฝ่ายเงียบไปอย่างไร้ข้อถกเถียง "แล้ว... จะไปด้วยกันไหมครับ?"


โอโนะเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองชายหนุ่มที่อายุมากกว่าเหมือนจะสำนึกผิด

แต่สำหรับคามิยะแล้ว ยิ่งร่างสูงตรงหน้าทำท่าทางแบบนี้ ยิ่งทำให้เขามองโอโนะเหมือนเป็นเด็กมากกว่าเดิมเสียอีก


ชิ... จะทำตัวเด็กเกินไปแล้วนะ เจ้าบ้าเอ๊ย! เลิกทำท่าแบบนั้นซักทีเถอะ!


"อา... ถ้าคามิยะซังเลี้ยง ผมก็ไปครับ แฮะๆ"

"มีเหตุจำเป็นอะไรที่ผมจะต้องเลี้ยงเธอล่ะครับ!" คามิยะพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะโวยวาย แต่ก็ไม่ใช่... ใจจริงแล้วเขาแค่อยากจะหาเพื่อนไปร่วมกินมื้อเย็นเท่านั้นเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องเลี้ยงคนๆ นั้นสักหน่อย

"ผมล้อเล่นน่า... ไปก็ได้ครับ ผมเองก็รู้สึกหิวๆ อยู่เหมือนกัน"

"งั้นก็ลองเดินหาร้านอาหารแถวๆ นี้ดูก่อนแล้วกันนะ" ร่างเล็กตอบพลางมองไปรอบๆ ตัว เพื่อสำรวจสถานที่ และมองหาร้านอาหารสำหรับมื้อเย็นวันนี้ "ไปกันเถอะ โอโนะคุง"


ว่าแล้วคามิยะก็ดึงแขนอีกฝ่ายให้เดินตามเขามา พลางมองหาร้านอาหารเป้าหมายอย่างไม่รีบร้อน

ทั้งสองคนเดินหาร้านอาหารตามทางไปเรื่อยๆ พลางคุยอะไรสัพเพเหระกันสองคน โดยแทบไม่ได้สนใจเหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปมาเลย และเหมือนจะคุยกันจนไม่ได้สนใจว่าพวกเขากำลังตามหาสถานที่สำหรับกินอาหารมื้อเย็นของวันนี้แม้แต่น้อย จนกระทั่งร่างกายของทั้งคู่ส่งเสียงร้องประท้วงออกมา


"อา... ผมจำได้ว่าเรากำลังจะไปหาอะไรกินกันไม่ใช่เหรอครับ?" โอโนะถามพลางใช้มือลูบท้องของตน แล้วหันไปมองคนข้างๆ

"นั่นสิ... นี่ถ้าเธอไม่เตือนผมว่าผมคงจะเดินเพลินจนต้องกลับไปกินหม้อไฟที่บ้านแน่ๆ เลย" อีกฝ่ายตอบ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าอายุจริง ก่อนที่เจ้าตัวจะเบนสายตาจากร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆ แล้วมองหาสถานที่ที่จะไปสำหรับมื้อเย็นของวันนี้


...ในขณะที่โอโนะลอบมองใบหน้าของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

 

  รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่คุ้นเคยนั่น...

น้ำเสียงที่ฟังดูสดใสอยู่เสมอ... 

...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ผมเริ่มหลงใหลตัวตนแบบนั้นของคุณ...

..คามิยะซัง...

 

 

"เอาล่ะ โอโนะคุง... มีไอเดียอะไรจะเสนอไหม สำหรับมื้อเย็นวันนี้?" คามิยะเอ่ยถามหลังจากมองไปรอบๆ ตัว ครั้งแล้วครั้งเล่า "...โอโนะคุง?"

"อ๊ะ... ครับ?" โอโนะที่เหม่อลอยไปไกลได้สติกลับคืนมาจากเสียงเรียกของคนข้างๆ "เมื่อกี้นี้คามิยะซังพูดว่าอะไรนะครับ?"

"จริงๆ เล้ยย เธอเนี่ยน้า... ต่อหน้าผมยังจะเหม่อไปถึงสาวที่ไหนอีกฮึ?" ร่างเล็กว่าพลางหัวเราะเบาๆ แต่ไม่ว่ายังไง อีกฝ่ายก็รู้ว่ามันการกระทำนี้เป็นแค่การกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ จากรุ่นพี่ถึงรุ่นน้องเท่านั้นเอง

"ปะ... เปล่านะ!! ผมไม่ได้เหม่อถึงสาวที่ไหนซักหน่อย! ผมจะกล้านอกใจคามิยะซังได้ยังไงล่ะครับ แฮ่ๆ..." ร่างสูงโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันควัน แล้วก็หัวเราะเบาๆ แต่กลับถูกร่างเล็กมองกลับด้วยสายตาที่ดูไม่ค่อยจะเป็นมิตร ก่อนจะโดนหวดแขนกลับมาหนึ่งที จนคนถูกตีต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"ผมล้อเล่นน่า จะคิดถึงใครก็คิดถึงไปเถอะ!! ว่าแต่... เธออยากจะกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?"

"...อา ครับ ผมรู้แล้ว... แต่ถ้าคามิยะซังคิดถึงสาวที่อื่นบ้างผมก็หึงเหมือนกันนะ~" โอโนะยิ้มทะเล้น แล้วขยับตัวเว้นระยะห่างจากคนข้างๆ ให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่โดนทำร้ายร่างกายซ้ำสอง


แต่ท่าทางว่าเขาจะคิดผิดไปแล้วแน่ๆ...


"หนวกหูน่า!!" สิ้นเสียงเคืองๆ นั้น ร่างสูงก็โดนหวดด้วยหน้าแข้งของคนพูดไปอีกครั้งหนึ่งจนแทบจะเข่าทรุด "ถ้าไม่มีอะไรจะเสนอ ผมจะเลือกตามใจตัวเองแล้วนะ!"

"อะ...อูยยยย.... คามิยะซังใจร้ายจังเลยนะครับ" คนถูกทำร้ายร่างกายบ่นอุบอิบ ก่อนจะค่อยๆ ทรงตัวให้ยืนอยู่กับที่ "ผมหิวแล้วอ่ะ แล้วแต่คามิยะซังละกันครับ ตอนนี้ไม่ว่าอะไรผมก็กินได้หมดแหละ..."

"...อาา งั้นเหรอ? ถ้างั้นเอาขนมปังที่ผมซื้อมาเมื่อปีที่แล้วไปกินก่อนไหมล่ะ?"

"แล้วทำไมเก็บไว้นานขนาดนั้นล่ะครับ!!!!!"

"ก็ซื้อไว้แล้วลืมกินน่ะ..." คามิยะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก่อนที่จะเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อสังเกตสีหน้าของคนข้างๆ แล้วก็หลุดขำออกมา "เชื่อด้วยหรือไงครับเนี่ย? ฮ่าๆ..."

"อย่าทำเหมือนผมเป็นตัวตลกแบบนี้สิครับ โธ่..." โอโนะบ่นอุบอิบ แต่ก็ยังไม่วายหาเรื่องใส่ตัวเข้าอีกจนได้ "...ที่บอกว่าอะไรก็กินได้น่ะ หมายถึงของที่กินได้จริงๆ ครับ... แต่อาจจะยกเว้นคามิยะซังล่ะนะ.........."


คำพูดทิ้งท้ายนั่นทำเอาคนฟังหน้าแดงขึ้นมา... ทว่า ใบหน้าของเขาไม่ได้มีสีเข้มขึ้นเพราะความอายเป็นแน่...


"เดี๋ยวก็จับฆ่าทิ้งซะเลยนี่!!"

"อ๊าาาาาาา!~ ผมขอโทษ!! อย่าน้าาาาา.........ผมกลัวแล้ววว~"


หลังจากทั้งสองชุลมุนกันสักพักก็ต้องยอมแพ้ให้กับร่างกายของตนที่ตอนนี้กำลังเรียกร้องหาพลังงานเพื่อนำมาใช้ทำกิจกรรมต่อไป อย่างน้อยก็เพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไปอย่างไร้ประโยชน์จากการทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระของพวกเขา


"ผมว่าเราเลิกทะเลาะกัน แล้ว... แล้วไปหาอะไรกินก่อนจะดีกว่า... นะครับ..." โอโนะยกมือขึ้นปรามร่างเล็กตรงหน้าพลางหอบหายใจ "ผมยอมแพ้แล้ว...ขอโทษครับคามิยะซัง..."

"อะ... นั่นสิ... ผมเองก็หิวแล้วเหมือนกัน..." คามิยะลดมือลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมันออกมา "...ไปกันเถอะ!"


ว่าจบคามิยะก็กึ่งดึงกึ่งลากร่างสูงข้างๆ กาย เดินเข้าไปในร้านอาหารละแวกนั้นอย่างรวดเร็ว


ทั้งสองคนนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันจนเกือบจะลืมเวลา... แม้จะมีทะเลาะกันบ้างเป็นครั้งคราว และฝ่ายที่ต้องยอมแพ้เสมอๆ ก็ไม่พ้นคนที่เป็นรุ่นน้อง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแย่ลง กลับกัน มันดูจะทำให้พวกเขาสนิทกันมากกว่าเดิมเสียด้วย

...แต่จะให้พูดว่าเป็นแค่ความสัมพันธ์ในฐานะรุ่นพี่กับรุ่นน้อง หรือเพื่อนร่วมงานก็อาจจะไม่ใช่เสียทีเดียว เพียงแต่ไม่มีใครรู้สึกตัว...


"อา...อะไรกันเนี่ย เวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ แฮะ..." โอโนะพึมพำ ขณะก้าวออกมาจากร้านอาหารพร้อมๆ กับรุ่นพี่ของเขา "ขอบคุณมากนะครับ คามิยะซัง"

"ขอบคุณผมเรื่องอะไรเนี่ย?" คามิยะถามกลับอย่างงงๆ... ก็เขาไม่ได้ทำอะไรให้คนข้างๆ นี่จำเป็นต้องขอบคุณซักหน่อย

"จะว่ายังไงดีล่ะ? ก็คง เรื่องที่ชวนผมมากินมื้อเย็นวันนี้ล่ะมั้งครับ?" อีกฝ่ายยิ้มตอบ พลางใช้มือขยี้หัวตนเองเบาๆ แก้เก้อ

"ไม่จำเป็นหรอกน่า เพราะผมเองก็แค่อยากหาเพื่อนคุยด้วยเท่านั้นแหละ" ร่างเล็กไหวมือน้อยๆ เป็นนัยว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่จะต้องขอบคุณ "...ผมสิ น่าจะขอบใจเธอด้วยซ้ำนะ"

"...ก็คามิยะซังเป็นคนชวนผมนี่นา"

"เอาเถอะ อย่างน้อยก็ขอบใจเธอก็แล้วกัน ที่ไม่ปล่อยให้ผมกลับไปกินหม้อไฟคนเดียวน่ะนะ" คามิยะยิ้มบางๆ ให้กับคนข้างๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองที่พื้น สีหน้าของเขาดูหมองลงเล็กน้อย หากแต่โอโนะก็ไม่ได้พยายามที่จะสังเกต ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะบรรยากาศยามค่ำคืนที่ทำให้มองอะไรต่างๆ ได้ยากขึ้นด้วย "...จนบางทีผมก็คิดนะว่า..... ควรจะหาใครมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยดีรึเปล่า?"


โอโนะหันกลับมามองร่างของรุ่นพี่ขณะที่ทั้งคู่เดินอยู่ด้วยกัน คามิยะยังคงไม่ยอมสบตาเขาตรงๆ แม้จะเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ตาม... ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้รู้สึกไม่กล้ามองหน้าคนตัวสูงข้างๆ เอาซะดื้อๆ


"คามิยะซัง?" เสียงทุ้มนุ่มของโอโนะดึงสติเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกให้กลับมาอยู่กับตัว

"อ๊ะ...ครับ?" คนถูกเรียกหันมาทางต้นเสียง พอดีกับที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันโดยบังเอิญ คามิยะชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะที่อีกฝ่ายยังคงจ้องมองเขาอยู่เหมือนเดิม แต่สำหรับคนมองแล้ว  สายตาที่มองมายิ่งทำให้เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นดูเด็กขึ้นกว่าเดิม

เสียอีก...


แต่มันก็ยังไม่เท่ากับการที่ทำให้ร่างกายของเขาเริ่มจะทำงานผิดปกติหรอก...


ใจเรา...

...มันเต้นแรงขึ้นรึเปล่านะ? ...อะ ไม่สิ! มันไม่เกี่ยวกับหมอนั่นซักหน่อย!

"...เอ่อ... ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ทักเฉยๆ น่ะ เห็นคามิยะซังดูเหม่อๆ..." โอโนะยิ้มตอบอย่างเก้อๆ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไร... "ว่าแต่... คิดจะหาใครมาเป็นเพื่อนงั้นเหรอครับ?"

"เอ๋?" คนถูกถามหันไปมองคนข้างๆ อีกครั้ง ดูท่าทางเขาจะลืมไปแล้วว่าพูดอะไรออกไปก่อนหน้านี้ แต่คนฟังกลับจำได้แม่น...


บ้าจริง... นี่เราคาดหวังอะไรจากเขากันนะ!?

มันเป็นไปได้ซะที่ไหนกันเล่า ตัดใจเถอะ! เขาไม่มีวันชอบไอ้บ้าอย่างนายหรอก!


"อาา... ช่างมันเถอะครับ เรากลับกันดีกว่า นี่ก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะครับ" ร่างสูงเปลี่ยนเรื่องพูด แล้วลอบถอนหายใจอย่างเงียบๆ


ร่างบางเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวหนาวขึ้นตามที่โอโนะบอก ประกอบกับเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยถูกกับอากาศหนาว จึงใช้แขนทั้งสองข้างกอดร่างของตัวเองเพื่อเพิ่มความอบอุ่น แต่มันก็ช่วยได้ไม่มากนัก...

คามิยะสะท้านเยือกเมื่อลมกลางคืนพัดผ่านร่างของเขาไป และนั่นทำให้โอโนะถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวนอกของเขาออกมา ก่อนจะยื่นให้ใครบางคนที่ยืนตัวสั่นด้วยความหนาว


"เอาเสื้อของผมไปใส่ก่อนก็ได้นะครับ" โอโนะเอ่ยพร้อมกับยื่นเสื้อแจ็คเก็ตให้กับคนข้างๆ

"ไม่เป็นไรหรอก เธอใส่ไปเถอะ" คามิยะปฏิเสธเรียบๆ ...ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการมัน แต่เขาไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่ายต่างหาก

"ไม่ถูกกับอากาศหนาวไม่ใช่เหรอครับ? เอาไปเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอก" ร่างสูงยังคงยืนยันคำเดิม แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยื่นมือออกมารับเสื้อจากเขาไปใส่ซักที "...ถ้าคามิยะซังไม่ยอมใส่ ผมจะใส่ให้เองแล้วนะ..."

"มะ... ไม่ต้อง! ไม่ต้องครับ... โอเคๆ ก็ได้ๆ ผมใส่ก็ได้" คามิยะรีบฉวยเสื้อมาจากมือของโอโนะ แต่เหมือนเขาจะตัดสินใจช้าไปเสียแล้ว


โอโนะขยับตัวมาอยู่ข้างหลังคามิยะและใช้เสื้อของเขาคลุมไหล่ร่างเล็กอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว คามิยะลู่ไหล่ลงเล็กน้อย ขณะพยายามจะผลักร่างของคนข้างหลังออกไป แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ และแม้เขาเองจะยอมรับว่าเสื้อตัวนั้นช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเยอะ...แต่สิ่งที่ทำให้ร่างกายอุ่นเร็วขึ้นอาจเป็นเพราะกลิ่นกายและไออุ่นจากเจ้าของเสื้อมากกว่าก็ได้...

ราวกับกำลังถูกโอบกอด... อย่างนั้นเหรอ?


"ปล่อยซักทีสิครับ..." ร่างบางท้วงอีกฝ่ายเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกกอดจากข้างหลัง

"อ๊ะ... ขอโทษครับ..." โอโนะเอ่ยตอบอย่างสุภาพและรีบปล่อยมือจากร่างเพรียวบาง พร้อมกับเตือนสติตัวเองว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้มีฐานะเป็นแค่รุ่นพี่ และเพื่อนร่วมงานเท่านั้น "...สงสัยจะยังปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศไม่ได้ล่ะมั้งครับ เลยหนาวนิดหน่อย"

"ถ้างั้นเธอก็เอาเสื้อคืนไปเถอะ" คามิยะทำท่าจะถอดเสื้อออก แต่ก็ถูกปรามไว้ก่อน

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!! คือผม... " โอโนะเงียบไปด้วยไร้คำพูดจะเอ่ย...


...ผมอยากจะกอดคุณต่างหาก!


"อา... ช่างเถอะ" อีกฝ่ายตอบเรียบๆ พลางกระชับเสื้อให้แน่นขึ้น "ขอบคุณสำหรับเสื้อนะ โอโนะคุง"

 

ใบหน้าขาวของโอโนะเริ่มเป็นสีแดงเรื่อขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้เลยซักนิด แต่ก็ยังโชคดีที่สภาพบรรยากาศภายนอกนั้นค่อนข้างมืดจนทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนัก

 

 

"ไปหาอะไรดื่มกันไหม โอโนะคุง?" คามิยะถามหลังจากที่ทั้งคู่เงียบกันมานานพอสมควร

 

"อืม...ก็ดีเหมือนกันนะครับ..." โอโนะพยักหน้ารับ "แต่ว่า... ผมว่ากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่าไหมครับ? เดี๋ยวคามิยะซังจะไม่สบายเอานะ"

 

"...ไม่อยากไปกับผมเหรอ?"

 

"อ๊ะ... ไม่ใช่ครับ แต่คือ... ผมเป็นห่วงคามิยะซังน่ะ" โอโนะยิ้มแห้งๆ พลางใช้มือเกาหัวอย่างเขินๆ

 

"ฮะๆ... เธอนี่น่ารักจังเลยนะ..." ร่างบางหัวเราะเบาๆ กับอาการของร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะพูดต่อ "ถ้างั้นไปซื้อเบียร์ที่ซุปเปอร์ แล้วไปดื่มที่บ้านของผมไหมล่ะ?"

 

"จะดีเหรอครับ? รบกวนคามิยะซังเปล่าๆ นะ?" ร่างสูงถามต่อ ...ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไป แต่เขากลัวว่าจะไปรบกวนคนชวนต่างหาก

 

"จะให้ดื่มคนเดียว... มันก็เหงาสิ ผมถึงชวนเธอนี่ไง"

 

"...แล้วถ้าเกิดผมกลับบ้านไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับเนี่ย?"

 

"อย่างเธอน่ะเหรอ กลับได้แน่นอนอยู่แล้วล่ะน่า ฮะๆ" เสียงหัวเราะใสๆ ของคามิยะทำเอาอีกฝ่ายปฏิเสธไม่ลง "ว่าไงล่ะ จะไปรึเปล่า?"

 

"อ่า... ครับ"

 

 

แล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อเครื่องดื่ม ก่อนจะเดินต่อไปยังบ้านของคามิยะอย่างไม่รีบร้อน

 

ร่างบางเดินนำหน้ารุ่นน้องมาจนถึงหน้าประตูบ้านของเขา มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตน และดึงเอากุญแจออกมาก่อนจะใช้มันเปิดประตูอย่างไม่รีบร้อน โอโนะเดินตามเจ้าบ้านเข้าไปข้างในอย่างเงียบๆ ก่อนที่ร่างเล็กข้างหน้าจะใช้มือคลำหาสวิตช์เพื่อเปิดไฟในบ้าน แต่ร่างสูงข้างหลังก็ยังเร็วกว่า และด้วยช่วงแขนที่ยาวกว่า สุดท้ายแล้วคนที่เปิดไฟกลับไม่ใช่เจ้าบ้านไปเสียได้

 

ร่างสูงยิ้มกว้างเมื่อคามิยะหันมามองเขาแทบจะทันทีที่ไฟติด แต่ฝ่ายเจ้าบ้านเองก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เพียงแต่ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วถอนหายใจเบาๆ

 

 

"ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้..."

 

"เนียนโกะเซนเซย์... คิดถึงจังเลยครับ... ฮิๆ..."

 

 

แต่ดูเหมือนว่าคนฟังจะไม่ได้สนใจที่เจ้าบ้านพูดเลยแม้แต่น้อย...

 

โอโนะก้มตัวลงไปเล่นกับเนียนโกะเซนเซย์ แมวของคามิยะ เขาใช้มือข้างที่ว่างลูบหัวมันอย่างเอ็นดู แต่ร่างเล็กๆ ที่ปกคลุมไปด้วยขนสีเทาของเนียนโกะเซนเซย์กลับตอบรับด้วยการข่วนแขนของโอโนะเบาๆ ถึงแม้มันจะไม่ได้ทำให้เขาเจ็บมากมาย แต่ก็ทำเอาคนโดนข่วนอดจะร้องออกมาไม่ได้

 

 

"อ๊าา... เนียนโกะเซนเซย์ข่วนผมอ้ะ!" โอโนะโวย ก่อนจะชักแขนกลับ แล้วหันไปมองหน้าเจ้าของแมวสีเทาที่เขาเพิ่งเล่นกับมันไปเมื่อครู่ราวกับจะเรียกร้องความสนใจ

 

"อุ๊บ...คิก...คิก... ฮะ... ฮ่า... ฮ่าๆๆๆๆๆ..." ร่างเล็กพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล หรือเพราะคนตรงหน้าเขาทำตัวเหมือนเด็กเกินไปกันแน่นะ?

 

"โธ่... ยังไงๆ ผมก็ว่าหมาน่ะเลี้ยงง่ายกว่าอยู่ดี! เนียนโกะเซนเซย์ก็ใจร้ายชะมัด" ร่างสูงบ่น พลางมองรอยข่วนที่แขนของตน "...แต่เจ้าของเซนเซย์น่ะใจร้ายที่สุด..."

 

"ฮะๆ...มันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ? ฮ่าๆๆ" คามิยะยังคงหยุดหัวเราะไม่ได้ แม้เจ้าตัวจะพยายามแค่ไหนก็ตาม "ผมไม่ได้บอกให้เธอเล่นกับเซนเซย์ซักหน่อยนี่... ทำตัวเองแท้ๆ เลยเชียว... ฮ่าๆ"

 

"แล้ว..." โอโนะเอ่ยหลังจากที่รุ่นพี่ของเขาหันกลับมา แต่ก็ต้องเงียบไป ดูเหมือนจะโดนใครบางคนละเลยอีกครั้ง เพราะที่คามิยะหันกลับมาไม่ได้ตั้งใจจะคุยกับเขา กลับก้มลงไปอุ้มเนียนโกะเซนเซย์ขึ้นมาแทนเสียได้

 

"อา...เนียนโกะเซนเซย์เป็นอะไรมากรึเปล่าครับเนี่ย?" คามิยะว่าพลางสำรวจขาข้างที่แมวของเขาใช้ข่วนร่างสูงข้างๆ "นี่ถ้าเกิดเซนเซย์เล็บหักขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบนะ"

 

"คามิยะซัง! ไม่คิดจะเป็นห่วงผมบ้างเลยใช่ไหมครับ!?" ร่างสูงโวยด้วยท่าทีเหมือนเด็ก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวกลับไปทางประตู "งั้นผมกลับล่ะ ชิ!"

 

"เดี๋ยวสิ โอโนะคุง!" ร่างเล็กเรียกชื่อของโอโนะ แล้วลุกขึ้นยืนตาม โดยมีเนียนโกะเซนเซย์อยู่ในอ้อมแขน

 

 

คนถูกเรียกหมุนตัวกลับมาทางต้นเสียงด้วยคิดว่าเจ้าบ้านจะหันมาสนใจตนบ้าง แต่เขาก็คิดผิดอีกแล้ว...

 

 

"จะกลับก็ตามใจเถอะ แต่..เบียร์ของผมล่ะครับ?" คามิยะถามเรียบๆ มือเรียวไล้ไปตามตัวของเจ้าแมวสีเทาที่เขากอดอยู่อย่างเอ็นดู

 

"...คามิยะซังใจร้ายย!!!!!~ เห็นของกินสำคัญกว่าผมอีกงั้นเหรอ!!?" อีกฝ่ายยังคงโวยวายด้วยกิริยาท่าทางเหมือนเด็ก แล้วก็ชูถุงใส่กระป๋องเบียร์ที่พวกเขาเพิ่งจะซื้อมาจากซุปเปอร์ก่อนจะมาที่บ้านของคามิยะขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ส่งมันให้เจ้าของบ้านง่ายๆ

 

"ก็นั่นมันเงินผมนี่ ผมแค่ให้เธอช่วยถือให้เท่านั้นเอง?"

 

"ใจร้าย!"

 

"ส่งมาสิครับ..."

 

"ใจร้าย!"

 

"โอโนะคุง?" คามิยะอุ้มแมวของเขาพาดบ่า แล้วยื่นมือไปหาร่างสูงตรงหน้า "จะส่งมาได้หรือยัง?"

 

"ใจร้าย!"

 

"พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือยังไงกัน!?"

 

"ใจร้าย!"

 

"...โอ๊ยยย! หนวกหูน่า! เลิกงอนแล้วก็รีบๆ ถอดรองเท้าเข้ามาได้แล้ว! ผมไม่ง้อเธอหรอกนะครับ!" ร่างเล็กหมุนตัวกลับไปทางทางเดินพร้อมกับแมวของเขาโดยไม่มีท่าทีที่จะสนใจคนข้างหลังแม้แต่น้อย

 

"ดะ...เดี๋ยวสิครับ คามิยะซัง รอผมด้วย!" ว่าแล้วโอโนะก็รีบถอดรองเท้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องแปลกใจที่ร่างเพรียวตรงหน้ากลับยืนนิ่ง "...คามิยะซัง?"

 

"ก็บอกให้ผมรอไม่ใช่เหรอ?" คนถูกเรียกตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมาฉุดแขนอีกฝ่ายโดยไม่ยอมให้ตั้งตัว และเดินเข้าไปในบ้านของเขา "รีบๆ เดินได้แล้ว ถ้าอยู่ดึกเกินเดี๋ยวก็กลับบ้านไม่ได้หรอก"

 

"อะ...หวา!! เดี๋ยวครับ เดี๋ยว... เดี๋ยว!!! จ๊ากกกก....!"

 

 

ตึงง!!

 

แง้ววววว......!!!

 

อ๊ากกก!!

 

 

ด้วยความที่ไม่ทันระวังบวกกับความเร่งรีบของคามิยะ ทำให้โอโนะสะดุดขาตัวเองแล้วลากเนียนโกะเซนเซย์และคามิยะล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมๆ กัน แต่ร่างสูงก็ยังเร็วพอที่จะโยนถุงที่ใส่ของที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตทิ้ง แล้วดึงร่างของรุ่นพี่ไม่ให้ล้มลงไปกระแทกกับพื้นโดยใช้แขนของเขารับแรงนั้นแทน ขณะที่เนียนโกะเซนเซย์กระโดดหนีออกมาจากทั้งสองคนก่อนหน้านั้นเพราะกลัวจะเจ็บตัว

 

 

"อะ...โอโนะคุง!?... แขน..." คามิยะรีบดันตัวของรุ่นน้องที่ทับเขาอยู่ออก แล้วยกแขนของฝ่ายนั้นขึ้นมา "เป็นอะไรมากรึเปล่า!?"

 

"โอ๊ย!.. จะ เจ็บ เจ็บ!!" ร่างสูงครางออกมาเบาๆ ขณะลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูแขนของตัวเองที่บัดนี้อยู่ในมือของคามิยะ "บะ...เบาๆ สิครับ ผมเจ็บนะ"

 

"...ผม... ขอโทษ โอโนะคุง ขอโทษนะ เจ็บมากไหมครับ? ไม่เป็นอะไรนะ?" เจ้าบ้านรีบละล่ำละลักถามพร้อมคำขอโทษ ดูเหมือนจะอยู่ในอารามตกใจยิ่งกว่าคนเจ็บเสียอีก

 

"เอ่อ... อา... ไม่เป็นไรหรอกครับ คงช้ำนิดหน่อยล่ะมั้ง?" เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าบ้าน อีกฝ่ายก็เปลี่ยนอารมณ์แทบจะในทันที แล้วตอบเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังโวยวายอยู่เลยแท้ๆ...

 

 

คามิยะจ้องมองรอยจ้ำแดงๆ ที่แขนของรุ่นน้องอย่างรู้สึกผิด เนื่องจากต้นเหตุนั้นมาจากเขาเองที่รีบจนเกินเหตุ และทั้งๆ ที่เขาควรจะเป็นฝ่ายเจ็บตัว อีกฝ่ายก็ยังช่วยเขาไว้ได้ รวมทั้งเป็นฝ่ายที่เจ็บตัวแทนเขาอีก เพราะน้ำหนักตัวของเขากดทับลงไปขนแบนทั้งสองข้างของโอโนะเต็มๆ

 

 

"ไม่เป็นอะไรได้ยังไงเนี่ย ให้ตายสิ แขนช้ำหมดแล้วนะ" คามิยะบ่นพลางถอนหายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา "ขอโทษจริงๆ นะ... ผมไม่น่า..."

 

 

ยังไม่ทันจะพูดจบ คามิยะก็ต้องชะงักไปเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา

 

โอโนะจ้องเขาด้วยสายตาแบบเดิมอีกแล้ว...

 

 

"ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ว่าแต่คามิยะซังเถอะ เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?" ร่างสูงเอ่ยเบาๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เมื่อเห็นรุ่นพี่ของเขาเงียบไป "คามิยะซัง?"

 

"อ๊ะ... ถ... ถ้าไม่เป็นไรก็... เอ้อ แล้วเนียนโกะเซนเซย์ล่ะ?" ร่างเล็กพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แล้วมองหาแมวของเขา... หรือบางที เขาเพียงแค่ต้องการจะหลบสายตาของใครบางคน...

 

 

รวมทั้งลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้าที่เป่ารดที่ข้างแก้มทำเอาเจ้าบ้านสะดุ้ง...

 

 

"ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนเรื่องเลยครับ... ไม่เป็นอะไรแน่นะ?" โอโนะยังคงย้ำคำถามเดิมด้วยเสียงหนักแน่น พลางไล่สายตาสำรวจคนตรงหน้า "เนียนโกะเซนเซย์น่ะกระโดดหนีไปก่อนที่ผมจะดึงคามิยะซังล้มลงมาอีก"

 

"อะ...อ้อ... งั้นเหรอ ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ" คามิยะถอนหายใจอีกครั้งแล้วผลักร่างของโอโนะให้ออกห่างจากตัว "...ผมไม่เป็นไรจริงๆ เธอไม่ต้องห่วงผมหรอก โอโนะคุง"

 

 

พูดจบ คามิยะก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบถุงที่โอโนะเพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ขึ้นมา ขณะที่อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปอุ้มเนียนโกะเซนเซย์ที่กระโดดหนีไปอีกทาง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาคามิยะ แล้วก็ต้องรู้สึกแปลกใจน้อยๆ เมื่อเห็นสีหน้าของรุ่นพี่ แต่เขาเองก็ไม่กล้าพูดอะไร

 

 

"ผมว่าคามิยะซังไปพักผ่อนก่อนก็ดีนะครับ? อากาศมันเริ่มหนาวขึ้นแล้วนะ" ร่างสูงว่า พลางใช้มือลูบหัวของเนียนโกะเซนเซย์เบาๆ

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า... ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ" พูดจบร่างเล็กก็เดินนำโอโนะเข้าไปในห้องรับแขก แล้วหยิบกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในถุงออกมาวางบนโต๊ะ "แล้ว...เธอจะกลับเลยรึเปล่า?"

 

"แล้วแต่ความกรุณาของเจ้าบ้านครับ ฮิๆ" คนถูกถามตอบกลั้วหัวเราะ แล้วปล่อยเนียนโกะเซนเซย์ให้เป็นอิสระ และแน่นอนว่าเมื่อโอโนะปล่อยเจ้าแมวสีเทาไปแล้ว มันก็ค่อยๆ เดินไปหาเจ้าของอย่างเชื่องช้า พลางส่งเสียงร้องในคอเบาๆ เหมือนกับจะอ้อน

 

"งั้นเอาเบียร์มาให้ผม แล้วเธอก็กลับไปพักผ่อนบ้างดีกว่านะ?" คามิยะย่อตัวลงนั่งและเล่นกับแมวของเขาเหมือนที่เคยทำทุกวัน

 

"เอาจริงเหรอครับ?"

 

"ล้อเล่นน่ะสิ เจ้าบ้า! ผมชวนเธอมานะครับ แถมยังทำให้เธอเจ็บตัวอีก" ร่างเพรียวหันมามองหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเรียบๆ "ยังไงถ้าเกิดกลับไม่ไหวจะค้างก่อนก็ได้นะ..."

 

"เอาจริงเหรอครับ?"

 

"หรือจะไปนอนข้างถนนก็ตามใจเถอะ"

 

"เอาจริงเหรอครับ?"

 

"ครับ... เอาจริงแน่ๆ..."

 

"เอาจริงเเหรอครับ?"

 

"ถ้ายังพูดได้คำเดียวแบบนี้อยู่ล่ะก็...." หากสังเกตสีหน้าคนพูดในตอนนี้ คงไม่มีใครดูไม่ออกว่าเขากำลังเริ่มจะหมดความอดทนเป็นแน่...

 

"เอาจริงเหรอครับ?"

 

 

คามิยะเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ระบายลมหายใจของเขาออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะปล่อยมือจากร่างของเนียนโกะเซนเซย์ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นน้อง ขณะพยายามกำหนดลมหายใจให้เป็นปกติมากที่สุด

 

 

"ดะ...เดี๋ยวสิครับ... คามิยะซัง..." โอโนะยกมือขึ้นปรามร่างเล็กตรงหน้าเมื่อเห็นสีหน้าของเขา "ผม...ผม... ผมแค่ล้อเล่นเองน้า~"

 

"งั้นเหรอครับ?..." น้ำเสียงที่เรียบนิ่งเกินไปของคนพูดทำเอาคนฟังขนลุกเกรียว มือเรียวเริ่มกำหมัดอย่างช้าๆ แม้เขาจะไม่ได้เล่นคาราเต้มานานพอสมควร แต่ก็ใช่ว่าเขาจะลืมมันไปเสียทั้งหมด...

 

"ทะ...ทะ... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ... ผมล้อเล่นจริงๆ..."

 

"ก็พูดคำอื่นเป็นนี่นา..." คามิยะเสียดสีใครบางคนด้วยคำพูด ก่อนจะว่าต่อ "จะว่าไปผมเองก็ไม่ได้เล่นคาราเต้มานาน... เธออยู่ด้วยพอดีเลย ช่วยเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยได้ไหม?"

 

"มะ... ไม่ครับ ไม่อ๊าววววววว........" โอโนะเดินถอยห่างออกมาจากร่างเพรียวอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

 

"ผมว่าซ้อมท่าเตะก็ดีเหมือนกันนะ..." คามิยะหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสีหน้าของรุ่นน้องที่ถอยกรูดไปอยู่ชิดผนังห้อง

 

"...ผมเป็นคนเจ็บอยู่นะครับ!!" ร่างสูงว่าพลางใช้มือลูบแขนตัวเองเบาๆ

 

"ถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัวก็เลิกแกล้งผมซักทีสิ!!" คามิยะบ่นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่าย

 

"อะ... ขอโทษครับ" โอโนะก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยรู้สึกผิดที่แกล้งรุ่นพี่มากเกินไป

 

"แขน... ไม่เป็นอะไรแน่นะ?" ร่างเพรียวกระซิบถามเบาๆ เมื่อเดินมาอยู่ตรงหน้าของโอโนะ คำตอบที่เขาได้รับมีเพียงการพยักหน้ารับน้อยๆ ของคนถูกถาม "...เฮ้อ... เอาเถอะ ยกผลประโยชน์ให้ซักวันก็แล้วกัน"

 

"ก็ผมเห็นคามิยะซังทำหน้าเครียดๆ นี่นา" โอโนะตอบด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบ แต่ก็ยังดังพอให้อีกฝ่ายได้ยิน "แต่ผมก็ดีใจนะ ที่เป็นห่วงผม..."

 

"...ผมพูดซักคำเหรอว่าเป็นห่วงเธอน่ะ?" อีกฝ่ายสวนขึ้นมาทันที ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง "ก็แค่กลัวว่าแขนจะหักเท่านั้นเอง อีกอย่าง ผมเป็นคนทำให้เธอเจ็บเองด้วย..."

 

"ว้า... งั้นเหรอครับ... นึกว่าจะเป็นห่วงผมจริงๆ ซะอีก..." ร่างสูงหัวเราะเบาๆ ขณะที่อีกฝ่ายหันกลับมามองด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะพอใจกับท่าทางที่โอโนะแสดงออกเท่าไหร่

 

 

ผมรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าคุณไม่มีทางพูดตรงๆ หรอก...

 

บางที... ผมอาจจะหลงในตัวคุณที่เป็นแบบนี้มากกว่าก็ได้นะ...

 

 

"หัวเราะอะไรน่ะ!?" คามิยะบ่นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

 

"เปล่าครับ แค่นึกถึงอะไรบางอย่างแล้วรู้สึกขำน่ะ แฮะๆ..." ร่างสูงเดินกลับมาหาเจ้าของบ้านอย่างไม่รีบร้อนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "เอาล่ะ... เริ่มปาร์ตี้กันซักทีดีกว่านะครับ คามิยะซัง?"

 

"อะ... อืม... ก็ได้ นั่งสิ..." ร่างบางว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบกระป๋องเบียร์ที่วางไว้บนโต๊ะตอนแรกมาเปิด

 

"รบกวนด้วยนะครับ" โอโนะเอ่ยอย่างสุภาพก่อนจะหยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดดื่มบ้าง

 

 

หลังจากนั่งดื่มอย่างเงียบๆ กันสักพัก พวกเขาก็เริ่มคุยกันอีกครั้ง...

 

ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านไปเท่าไหร่ เสียงหัวเราะที่ดังออกมา รวมทั้งเสียงบ่นเป็นบางครั้งบางคราวของเจ้าบ้านก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แต่สิ่งที่ลดลงคงหนีไม่พ้นสติของพวกเขาทั้งสองที่เริ่มจะเลือนรางเนื่องจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เป็นแน่

 

 

"อา... ผมว่าผมเริ่มง่วงแล้วนะเนี่ย" คามิยะพึมพำ ก่อนจะซดเบียร์เข้าไปอีกครั้งหนึ่ง

 

"แต่ผมยังต่อได้นะ ฮะๆ... เบียร์น่ะของโปรดผมเลยล่ะ" โอโนะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบ "ว่าแต่พรุ่งนี้ต้องไปทำงานรึเปล่าครับ?"

 

"อืม..." ร่างบางส่งเสียงรับในลำคอ ก่อนจะฟุบลงบนโต๊ะ "มีคนที่อยากเจอด้วย... ไม่ไปไม่ได้หรอก..."

 

 

เพราะสติที่เริ่มไม่อยู่กับตัวทำให้ความสามารถในการควบคุมตนเองลดลง ทำให้คามิยะเผลอพลั้งปากพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่กับคนข้างๆ ที่สติค่อนข้างจะดีอยู่รับรู้เรื่องทั้งหมด

 

 

"เอ... สาวที่ไหนนะครับที่ทำให้คามิยะซังเพ้อขนาดนี้น่ะ?" โอโนะแกล้งถามเหมือนไม่จริงจัง แต่ในใจกลับร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก

 

"เธอไม่รู้จักหรอกน่า...โอโนะคุง" คามิยะยังคงพูดต่อ น้ำเสียงของเจ้าตัวแสดงให้เห็นว่าไม่ค่อยจะมีสติเท่าไหร่นัก "...เธอคนนั้นเป็นสไตลิสท์ แล้วผมก็ว่าเธอน่ารักดี ฮะๆ... จริงๆ แล้วผมร่วมงานกับเธอบ่อยด้วยน่ะ"

 

"ว้าว... ผมเริ่มอยากจะเห็นรูปเธอแล้วสิ..." ร่างสูงว่าต่อ น้ำเสียงเหมือนจะตื่นเต้น ทว่า ลึกๆ ในใจของเขากลับไม่อยากรับรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด "เธอหน้าอกใหญ่รึเปล่าครับนั่น?"

 

"ผมไม่ได้มองเธอจากตรงนั้นซักหน่อย!!" คามิยะลุกขึ้นมาโวยวาย ก่อนจะวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะ "...แต่ประมาณด้วยสายตาแล้วก็น่าจะคัพ E ล่ะมั้ง?"

 

"ไหนบอกไม่ได้ชอบจากตรงนั้นไงครับ!!!?" คราวนี้โอโนะเป็นฝ่ายโวยวายบ้าง แต่แล้วทั้งคู่ก็หลุดขำออกมา

 

"...หรือเธอไม่ดูล่ะครับ โอโนะคุง?" คามิยะถามกลั้วหัวเราะ "ก็ผมเป็นผู้ชายนี่...มันไม่ใช่เรื่องแปลกซักหน่อย" แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะฟุบลงไปบนโต๊ะอีกครั้งและถอนหายใจเบาๆ

 

"อา... งั้นเหรอครับ" โอโนะตอบรับเบาๆ และพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

 

 

มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ... เขามีสิทธิ์ที่จะชอบสาวที่ไหนก็ได้อยู่แล้วนี่?

 

แต่ไอ้ความรู้สึกไม่อยากยอมรับเรื่องนี้นี่มันอะไรกัน!?

 

...นี่เรา... คาดหวังอะไรจากคามิยะซังกันแน่นะ?

 

 

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงทั้งอย่างนั้น... ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนสลบไปก่อนเสียแล้ว...

 

 

"คามิยะซัง?" ร่างสูงเรียกชื่อคนข้างๆ เบาๆ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมากนัก

 

"อืมมม...." มีเพียงเสียงครางในลำคอเบาๆ กลับมาเท่านั้น

 

"มาหลับตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย? เดี๋ยวก็ไม่สบายพอดีหรอกครับ!"

 

 

โอโนะลุกจากเก้าอี้พร้อมรวบรวมสติให้อยู่กับตัวมากที่สุด ก่อนจะเดินไปข้างหลังคามิยะและเข่าตัวอีกฝ่ายเบาๆ

 

ใบหน้าสวยที่คุ้นเคยนั้นแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาของเขาปิดสนิท กลิ่นเบียร์อ่อนๆ ยังคงติดอยู่ที่ตัว แต่สำหรับคนที่อยู่ข้างหลังแล้วมันกลับเป็นกลิ่นที่ชวนหลงใหลอย่างน่าประหลาด

 

คามิยะยังคงไม่รู้สึกตัวแม้จะถูกปลุกหลายครั้ง หรือถึงรู้สึกตัวก็มีแต่จะปัดมือของโอโนะออก จนทำให้คนปลุกหมดความพยายามที่จะปลุกเขาต่อไป อีกทั้งตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะดื่มเข้าไปน้อยๆ เสียด้วย

 

 

"ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับ..." โอโนะว่าพลางเก็บกระป๋องเบียร์ที่หมดแล้วจากบนโต๊ะโยนทิ้งลงถังขยะ "แล้วก็รีบกลับไปนอนที่ห้องได้แล้วครับ!"

 

"อืมมม... กลับดีๆ นะ..." คามิยะตอบด้วยเสียงงัวเงีย ก่อนจะนอนต่อโดยไม่สนใจรุ่นน้องแม้แต่น้อย

 

"...อ๊ะ เสื้อ" ว่าพลางใช้มือจับเสื้อยืดของตัวเอง... และนึกขึ้นได้ว่าแจ็คเก็ตของเขาอยู่กับคามิยะ "คามิยะซัง เสื้อผม...."

 

 

ร่างสูงลอบถอนหายใจเมื่อเห็นสภาพของรุ่นพี่ของเขา แล้วเดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ

 

 

"นอนตรงนี้เดี๋ยวก็ได้หนาวตายพอดีหรอกครับ พรุ่งนี้มีนัดไม่ใช่เหรอ?"

 

 

แล้วก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากเจ้าบ้านกลับมาเหมือนเดิม... เขายืนชั่งใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

 

 

"...ช่วยไม่ได้แฮะ" โอโนะพึมพำ ก่อนจะดึงแขนของคามิยะมาพาดข้ามไหล่ของเขา และดึงร่างของรุ่นพี่ขึ้นมา "ขอโทษนะครับ..."

 

 

คามิยะซัง...ตัวเบากว่าที่เราคิดไว้อีกเหรอเนี่ย?

 

 

"ตัวเบาจังเลยนะครับ... อา แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็..." ร่างสูงกระซิบที่ข้างหูของคามิยะที่แทบจะฟังอะไรไม่รู้เรื่อง ก่อนจะช้อนร่างของอีกฝ่ายขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน "เกาะผมไว้นะ แล้วก็อย่าดิ้นด้วยล่ะครับ ผมยังเจ็บแขนไม่หายนะ!"

 

"...อืมมม....." ดูเหมือนคนถูกอุ้มจะยังพอสู้สึกตัวอยู่บ้าง จึงยกแขนขึ้นโอบรอบคอของรุ่นน้องและเอาศีรษะพิงไหล่กว้างของคนอุ้ม แล้วเขาก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น พร้อมกับรอยยิ้มอย่างพอใจที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

 

 

...อุ่นจังเลยแฮะ ดีขึ้นกว่าเมื่อตะกี้นี้เยอะเลย...

 

แต่...กลิ่นนี้มัน....... อา...นี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่เนี่ย?

 

 

ด้วยสีหน้าและท่าทางของคนที่อยู่ในอ้อมแขนทำให้โอโนะแทบจะหมดแรงเดินเอาเสียตรงนั้น ทำไมเขาถึงได้รู้สึกอะไรแปลกๆ แบบนี้ได้นะ?

 

หลังจากที่เริ่มตั้งสติได้ ร่างสูงก็ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปตามทาง ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ถูกปิดไว้ เขาก้มหน้าลงมองร่างในอ้อมแขนของเขาที่ยังคงนอนนิ่งไม่ได้สติ หากแต่สำหรับคนมองแล้ว ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดจนทำให้ละสายตาจากภาพนั้นไม่ได้เสียที

 

รู้ตัวอีกทีก็เมื่อเขารู้สึกเจ็บที่แขนจากการที่คามิยะขยับตัวไปมาจนเขาเกือบจะปล่อยร่างของใครบางคนให้ร่วงลงไปกับพื้น แต่ก็ยังดีที่เขามีความอดทนพอ

 

โอโนะค่อยๆ เอื้อมมือไปเปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้องอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะใช้หลังของเขาดันประตูให้ปิด และตรงไปที่เตียงของเจ้าบ้าน ร่างบางในอ้อมแขนถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือ... ท่าทางว่าจะหลับสนิทไปแล้วแน่ๆ...

 

ร่างสูงถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ หลังจากวางร่างของคามิยะลงบนเตียงของเจ้าตัวก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างนั้นไม่ไปไหน แล้วก็ค่อยๆ เอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าของรุ่นพี่โดยพยายามไม่ให้เขารู้สึกตัว ก่อนจะเลื่อนลงมาสัมผัสกับผิวแก้มเนียนของคามิยะเบาๆ และค่อยๆ ก้มหน้าลงไปใกล้ๆ เพื่อสำรวจใบหน้าสวยให้ละเอียดขึ้น

 

...แต่การกระทำที่ว่านั้น เขาทำมันลงไปด้วยสติที่หลงเหลืออยู่น้อยเต็มที

 

 

หยุดนะ! นายรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรลงไป!?

 

 

ทว่า... สติของเขาเลือนรางเกินกว่าจะควบคุมการกระทำของตนเองได้...

 

ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ จนรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่าย...ใกล้จนทำให้คนที่หลับอยู่อาจได้ยินเสียงหัวใจเต้นของใครบางคน เพียงแต่ในเวลานี้เขาไม่รู้สึกตัวเท่านั้น

 

 

ผมจะทำยังไงดี?

 

คามิยะซัง! ผมควรจะทำยังไงดี!!?

 

ผมไม่ได้ตั้งใจนะ แต่คุณ... ตัวคุณในตอนนี้มันทำให้ผมแทบจะคลั่งแล้วนะ!

 

ขอร้องล่ะ... ช่วยตื่นขึ้นมาชกผมซักที ก่อนที่ผมจะทำอะไรคุณมากไปกว่านี้เถอะครับ!

 

 

แน่นอนว่าคามิยะก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาอย่างที่ใครบางคนหวัง... เพราะเขาหลับสนิทไปก่อนหน้านี้แล้ว

 

และรวมทั้งตัวของโอโนะเองที่ตอนนี้สูญเสียความสามารถในการควบคุมร่างกายไปเนื่องจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในเบียร์กระป๋องที่เขาดื่มก่อนหน้านี้...

 

ก็เท่ากับว่า... ในตอนนี้เขาไม่สามารถบังคับตัวเองได้เลย....

 

 

…อา... ถึงจะมีกลิ่นเบียร์ติดมาด้วย แต่ก็...

 

...หวานจังเลยนะครับ....

 

...ถ้าคุณได้รู้ว่าผมทำอะไรลงไป คุณคงไม่ยกโทษให้ผมแน่ๆ เลย..

 

ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ คามิยะซัง แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะห้ามตัวเองยังไงเหมือนกัน!

 

 

--------------เช้าวันต่อมา-----------

 

 

คามิยะตื่นขึ้นมา แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าอยู่บนเตียงของตนเอง ก่อนจะมองไปรอบๆ ตัว เพื่อทำให้ตัวเองแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป จนกระทั่งสายตาของเขาไปพบกับร่างของใครบางคนที่กองอยู่ที่พื้น...

 

 

...จำได้ว่าเมื่อคืนบอกว่าจะกลับบ้านนี่นา...

 

แล้วไหงเจ้าโอโนะมานอนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะเนี่ย?

 

 

"เอ๊ะ... โอโนะคุง?" คามิยะค่อยๆ ลุกออกจากเตียงลงมาสำรวจรุ่นน้องที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่ข้างๆ เตียง "โอโนะคุง?"

 

"อะ.... อืม......" โอโนะงัวเงียตื่นขึ้น แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ของเขานั่งจ้องเขาอยู่ "อะ...เอ๋?? คะ.... คามิยะ... ซัง???"

 

"ก็ใช่น่ะสิ... ไหนเธอบอกว่าจะกลับบ้านไง?"

 

"คือ... คือผม..." โอโนะรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะใช้มือขยี้ตาของตน

 

"แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ?" คามิยะถามต่อด้วยความสงสัย แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว ตัวเขาเองก็พอจะเดาออก

 

 

และดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะย้อนกลับมาในความทรงจำของคนถูกถาม จนทำให้เขาต้องก้มหน้าหลบสายตาของรุ่นพี่อย่างช่วยไม่ได้...

 

เขาไม่แน่ใจตัวเองเท่าไรนักว่าทำอะไรลงไปบ้าง... ทว่า สิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำมันชัดเจนเกินกว่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น...

 

 

"เธอพาผมมาที่ห้องเหรอ?" ร่างเล็กเอ่ยถาม หลังจากที่ทั้งคู่ต่างคนต่างเงียบมาพักหนึ่ง

 

 

โอโนะไม่ตอบคำ เพียงแต่พยักหน้าเป็นเชิงยอมรับในสิ่งที่รุ่นพี่ของเขาถาม ขณะที่เขายังคงไม่กล้าหันไปสบตากับคามิยะตรงๆ ใบหน้าขาวของเจ้าตัวเริ่มเป็นสีแดงเรื่อขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่คนตรงหน้าเขาก็ทำเหมือนไม่ใส่ใจ

 

 

"เฮ้อ... เอาเถอะ ยังไงก็ขอบคุณมากแล้วกันนะ ผมไปอาบน้ำก่อนล่ะ" ว่าจบร่างเล็กก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูของเขาและออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

 

 

ร่างสูงลุกขึ้นยืนพลางมองไปรอบๆ ห้องนอนของคามิยะที่เต็มไปด้วยโมเดลกันดั้มที่เจ้าของห้องสะสมไว้ แต่ทั้งๆ ที่ปกติเขาเป็นแฟนกันดั้ม ทว่า วันนี้เขากลับไม่ค่อยมีอารมณ์ที่จะดูมันสักเท่าไหร่ ภายในหัวยังคงมึนตึงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เจ้าตัวอยากจะนอนต่อ แต่เขาก็ได้แค่คิด...

 

 

"อา...มึนหัวชะมัด... แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนต่อที่บ้านดีกว่าแฮะ" โอโนะพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของคามิยะ "...แล้วเมื่อคืน.....เรา...?" ยังไม่ทันจะพูดจบ เขาก็ต้องหยุดตัวเองไว้แค่นั้น พร้อมกับในหน้าที่ดูจะกลายเป็นสีเข้มกว่าเดิมอีกเท่าตัว

 

 

นะ... นั่นคามิยะซังนะ... เขาคือคามิยะ ฮิโรชิซัง.....

 

...ไม่ใช่คามิยะ ฮิโรโกะซัง!!

 

สมองเราคงเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ!! นี่เพราะรับงาน BL มาเลยทำให้เป็นแบบนี้รึเปล่าเนี่ย!?

 

 

ส่วนทางด้านคามิยะที่อยู่ในห้องน้ำนั้นก็ไม่ได้รับรู้อะไรกับท่าทีของโอโนะที่เปลี่ยนไปเลย แต่สำหรับเขาทั้งสองคนในตอนนี้แล้ว นั่นคงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จ คามิยะก็เดินมาแต่งตัวที่หน้ากระจกตามปกติ แต่แล้วสายตาของเขาก็พบกับอะไรบางอย่าง...

 

 

เอ๊ะ... นี่มัน....

 

ไปถูกแมลงกัดมาหรือไงนะ แดงขนาดนี้เนี่ย

 

แต่ไม่เห็นจะรู้สึกเจ็บเลยแฮะ

 

 

"หรือเจ้าโอโนะดีจะ..." ยังไม่ทันจะพูดจบ เขาก็ต้องหยุดความคิดไว้แค่นั้นพร้อมกับภาพของใครบางคนที่ปรากฏขึ้นในหัว แต่แล้วเขาก็สลัดมันทิ้งออกไปแทบจะทันที และสำรวจตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปหาโอโนะที่ห้องนอนของตน "ไม่สิ ไม่ใช่เจ้านั่นหรอก! ช่วงนี้เราชักฟุ้งซ่านไปใหญ่แล้วนะ เฮ้อ... เดี๋ยวค่อยไปทายาแล้วกัน..."

 

 

ร่างเล็กใช้มือของเขาแตะรอยแดงๆ ช่วงลำคอของเขาเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจ ด้วยคิดว่านั่นเป็นเพียงรอยแผลจากการถูกแมลงกัด แม้เขาจะแปลกใจเล็กๆ ที่มันไม่รู้สึกเจ็บก็ตามที

 

 

เจ้าโอโนะคงไม่กล้าทำอะไรเราแบบนี้หรอก...

 

 

คามิยะเดินกลับมาที่ห้องนอน แล้วก็อดจะยิ้มบางๆ กับตัวเองไม่ได้เมื่อพบกับร่างของรุ่นน้องที่นอนแผ่อยู่บนเตียงของเขาอย่างหมดสภาพ ถึงแม้เขาจะรู้สึกไม่พอใจนิดๆ ที่คนที่ได้นอนบนเตียงของเขาคนแรกไม่ใช่สาวๆ สักคน แต่กลับเป็นเจ้ารุ่นน้องจอมกวนคนนี้ก็ตามที

 

 

"โอโนะคุง!" คามิยะนั่งลงข้างๆ ร่างของรุ่นน้องและสะกิดเขาเบาๆ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ "นี่เตียงผมนะ! ตื่นได้แล้ว!!"

 

"....ฮิโร...โกะ.... ซัง...." โอโนะงึมงำในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวและคว้าเอวของคนข้างๆ มากอดโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว

 

"...อะ....นี่!! ละเมออะไรก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเซ่ ไอ้เจ้าบ้านี่!!~" ร่างเพรียวแกะมือของรุ่นน้องออก ก่อนจะขยับตัวหนีและหยิกแขนของโอโนะอย่างแรงจนคนถูกหยิกสะดุ้งตื่น

 

"อะ...โอ๊ยย!! เจ็บๆๆๆ" โอโนะชักแขนกลับและลืมตาตื่นขึ้นแทบจะทันที ก่อนจะมองรอยจ้ำแดงๆ ที่แขนอย่างงงๆ "อ๊ะ... คามิยะซัง?"

 

"ก็ใช่นะสิ เธอคิดว่าเป็นสาวที่ไหนหรือไงล่ะ?" ร่างเล็กบ่น ก่อนจะใช้มือของเขาแตะแผล... หรือสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแผลที่ลำคอของเขาเบาๆ "ฮิโรโกะน่ะ?"

 

"เปล่านะครับ ไม่ใช่!! คือ..." ร่างสูงปฏิเสธทันควัน แต่กลับไม่ยอมบอกเหตุผล... จริงๆ แล้วคือเขาบอกไม่ได้ต่างหาก

 

"เอ...สาวที่ไหนน้า... นี่ บอกผมหน่อยสิ โอโนะคุง?" คามิยะยิ้ม ก่อนจะสะกิดร่างสูงข้างๆ เพื่อกระตุ้นให้เขาตอบ แต่ก็ได้เพียงความเงียบกลับมา "แต่ชื่อฮิโรโกะเนี่ย... คล้ายๆ ชื่อผมเลยนะ ฮ่าๆ"

 

 

ผมหมายถึงคุณต่างหาก!

 

 

โอโนะได้แต่แย้งในใจโดยไม่กล้าพูดออกมา พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยอะไรบางอย่างบนต้นคอของรุ่นพี่ และเขาก็เบือนหน้าหนีแทบจะทันทีที่เห็นมัน...

 

 

นั่นมัน.... อย่าบอกนะว่า.......

 

อ๊า!!...... นี่เราทำบ้าอะไรลงไปกันแน่เนี่ย!?

 

 

"เอาเถอะน่า ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่ล้อเล่นเฉยๆ เอง" เมื่อเห็นอาการของรุ่นน้อง คามิยะก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองและลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆ "นี่โอโนะคุง ผมวานอะไรหน่อยจะได้ไหม?"

 

"อ๊ะ ครับ?"

 

"ช่วยมาทายาให้ทีสิ ผมมองไม่ค่อยจะเห็นน่ะ"

 

"เอ๋? แล้วคามิยะซังเป็นอะไรเหรอครับ?" โอโนะเดินตรงไปหาคามิยะ และถามกลับอย่างงงๆ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่ารุ่นพี่ของเขาจะรู้ความจริง

 

"เหมือนจะโดนแมลงกัดล่ะมั้ง จริงๆ ผมก็ไม่รู้สึกเจ็บนะ แต่มันแดงมากเลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน" พูดจบก็ยื่นตลับยาให้กับร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

 

"ให้ผมทำให้อีกแผลไหมล่ะครับ?"

 

"หา?"

 

"คิสมาร์กไงครับ?"

 

"............จะบ้าหรือไง ใครจะไปยอมให้ทำล่ะ!! ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยกันอีกเนี่ย หา!?" คามิยะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโวยวายหลังจากรู้ว่ารุ่นน้องของเขาต้องการจะสื่ออะไร "หรือว่าเธอ...."

 

"ฮะๆ ล้อเล่นน่า แต่มันแดงมากจริงๆ เลยนะเนี่ย ยังไงผมว่าวันนี้คามิยะซังเอาผ้าพันคอไปด้วยดีกว่าไหมครับ?"

 

"อืม... ก็ดีเหมือนกันนะ ช่วงนี้ยิ่งหนาวๆ อยู่ด้วย"

 

"กลิ่นหอมจังเลยนะครับเนี่ย..." ร่างสูงว่า พลางใช้ปลายนิ้วนวดรอยแดงๆ ที่อยู่บนต้นคอของคามิยะอย่างเบามือ... แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ทำให้รอยนั้นมีสีจางลงก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับร่างเล็กตรงหน้ามากขึ้น

 

"หมายถึงยาน่ะเหรอ?" คามิยะเอ่ยถามเบาๆ ไม่รู้เขารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าคนข้างหลังออกจะขยับเข้ามาใกล้เกินไปซักหน่อย...

 

"กลิ่นตัวของคามิยะซังนั่นแหละครับ..."

 

"...หยุดพูดอะไรแบบนี้ซักทีเถอะ เธอก็รู้นี่ว่าผมไม่ใช่เกย์น่ะ!? อยู่กันแค่สองคนแค่นี้ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องพูดซักหน่อย!" คามิยะบ่น ก่อนจะปัดแขนของโอโนะออกและเดินหนีไปอีกทาง "ถ้าเป็นตอนที่จัด DGS อยู่ ผมคงไม่ว่าหรอก!"

 

"งั้นถ้าผมบอกรักคามิยะซังใน DGS ล่ะครับ จะว่าอะไรผมไหม?" โอโนะถามยิ้มๆ แต่คนถูกถามกลับทำหน้ายักษ์ใส่แล้วผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัว

 

"หนวกหูน่ะ! คิดว่าผมชอบที่มีผู้ชายด้วยกันมาบอกรักหรือไง!?"

 

 

...แล้วทั้งคู่ก็เงียบไปด้วยไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ

 

 

"ขอโทษครับ..." ร่างสูงเอ่ยตอบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหงอยกว่าปกติ

 

"อา...ช่างเถอะ... ผมเองก็พูดแรงเกินไปเหมือนกัน" ว่าจบก็ถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูอีกผืนหนึ่งในตู้เสื้อผ้าของเขาแล้วโยนให้อีกฝ่าย "ไปอาบน้ำได้แล้ว!"

 

"...ผมกลับไปอาบที่บ้านของผมก็ได้" โอโนะดึงผ้าขนหนูที่ถูกโยนมาออกจากใบหน้าของเขาก่อนจะเอ่ยตอบเรียบๆ "แต่กลิ่นนี่หอมจังเลยนะครับ"

 

"โอ๊ยย!!! ก็บอกให้ไปอาบน้ำไง!! ไปได้แล้วครับ!" ร่างเล็กโวยด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ ถึงแม้ลึกๆ เขาจะไม่ได้รังเกียจที่รุ่นน้องของเขาพูดแบบนั้นก็ตามที

 

"อะ...ครับ... รบกวนด้วยนะครับ..." ว่าจบเขาก็โค้งตัวลงให้คามิยะเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำอย่างว่าง่าย

 

 

 

 ---------รอต่อตอน 7 ครับ---------